دلایه

تلخی و بلاتکلیفی این روزها را با چه شهدی شیرین کنم. هر روز گم تر، گیج تر و دل کنده تر. هر روز بی وابستگی تر! هر روز پوچ تر.این روزها سخت دل کنده ام. از دنیایت، از دینت، از آدمهایت و از خودم.این روزها کسی دیگرم. آنقدر دگرگون که خودم هم نمیشناسمم. من در لحظه ها، در خودم، در زمان، در غم ها گم شدم... من گم شدم، هیچ بانگ امیدی نواخته نمی شود.هراس از دست دادن آسوده نمیگذاردم. بس تلخ هراسی ست. هراس از دست رفتن خودم اما، نه.عاقبت روزی خودم را از خودم میگیرم.خدایا تو از تنهایی چه میدانی؟روزها را رد میکنم...همه کپی برابر یکدیگر...صحنه به صحنه، به سان اکران هر روزه ی یک فیلم زرد.اواخر تابستان یا اوائل پاییز 94 دلایه...ادامه مطلب

پدرم یه روانیه به تمام معناست، کلکسیونی از انواع امراض روانیه لاعلاج یا اگه خوشبینانه تر بگم صعب العلاج. همیشه به خودم دلداری میدم میگم کارش سخته خب، اصلا تو فیش حقوقیش واسه سختی شغلش پول جداگونه میگیره. تازه همینو به بعضی از آدمای اطراف هم میگم که اگه یه وقتی بابام یه حرکت دلخراش جلوشون زد توجیه رفتارش بشه. اما الان که خوب فکر میکنم میبینم که آقام خدابیامرز هم که تو کارخونه قند و شیکر کار میکرد چشمتون روز بد نبینه، از بابام هم خفن تر بود. مثلا سر سفره اگه یکی از عموها یا ننه جون طفلی حرکتی میکردن که به مزاق آقام خوش نبود اون روز همه غذاشونو تو محیط سرباز یا به قول فرنگیا الفرسکو صرف میکردن، چون آقام سفره رو به قول خودش وووور میداد وسط حیاط.از اینها که بگذریم پدرم مهربونترین مرد دنیاست. انقدی دوسش دارم که تحمل یه ثانیه نبودنش دلمو پاره پاره میکنه و بلافاصله اشکه که از مشک جاری میشه.چرا؟چون پدرم مهربونترین مرد زندگیمه.شاید فکر کنید تحمل یه آدم بد چقدر میتونه سخت باشه! بچه تر که بود، برا منم سخت بود اما بعدها فهمیدم یه خصوصیت خوب کافیه واسه اینکه بابام با اون همه مشکلات اخلاقیش بشه عز دلایه...ادامه مطلب

دلم که خطی خطی می شود هوایش ابرآلوده است. چشمان و دلم رفیقان گرمابه و گلستان شده اند دست در دست هم دسته دسته گل به آب میدهند.نبودی ببینی امروز گلبارانم کردند... از من دلایه...ادامه مطلب

ایستاده ام. محکم و ستبر. برمیگردم. عقب را، گذشته را، یعنی عمر رفته را مرور میکنم.از آغاز تا به اینجا هر چه بر من رفته مثال کتابی ست یک صفحه ای که به خواندن هزار باره اش _از آغاز تا به انجام _محکومم. یکنواخت. به آینده سرکی میکشم، ندایی سوسو میزند: تکرار و تکرار نیما قشنگ میگفت: یک بهار، یک تابستان،یک پاییز، یک زمستان و تکرار و تکرار و تکرار. زیستنم زین پس، بی وحشت از مرگ است. آرامه آرامم. آینده ام را میدانم. آغوش بازم مامن گرمت باد ای مرگ... از من دلایه...ادامه مطلب

کپی رایت

حق داشتند غیر قانونی اش کنند،

می دانستند افسردگی میاورد.

مثلا همین کپی رایت روزها

نمیدانی!

دیوانه ام کرده

کاش بودی این روزها

پاییز 94

دلایه...