شک نکنید، پدرم مهربونترین مرد دنیاست

پدرم یه روانیه به تمام معناست، کلکسیونی از انواع امراض روانیه لاعلاج یا اگه خوشبینانه تر بگم صعب العلاج. همیشه به خودم دلداری میدم میگم کارش سخته خب، اصلا تو فیش حقوقیش واسه سختی شغلش پول جداگونه میگیره. تازه همینو به بعضی از آدمای اطراف هم میگم که اگه یه وقتی بابام یه حرکت دلخراش جلوشون زد توجیه رفتارش بشه. اما الان که خوب فکر میکنم میبینم که آقام خدابیامرز هم که تو کارخونه قند و شیکر کار میکرد چشمتون روز بد نبینه، از بابام هم خفن تر بود. مثلا سر سفره اگه یکی از عموها یا ننه جون طفلی حرکتی میکردن که به مزاق آقام خوش نبود اون روز همه غذاشونو تو محیط سرباز یا به قول فرنگیا الفرسکو صرف میکردن، چون آقام سفره رو به قول خودش وووور میداد وسط حیاط.

از اینها که بگذریم پدرم مهربونترین مرد دنیاست. انقدی دوسش دارم که تحمل یه ثانیه نبودنش دلمو پاره پاره میکنه و بلافاصله اشکه که از مشک جاری میشه.چرا؟

چون پدرم مهربونترین مرد زندگیمه.

شاید فکر کنید تحمل یه آدم بد چقدر میتونه سخت باشه! بچه تر که بود، برا منم سخت بود اما بعدها فهمیدم یه خصوصیت خوب کافیه واسه اینکه بابام با اون همه مشکلات اخلاقیش بشه عزیزترین شخص زندگیم.

دلایه...